Samen op kop voor Alpe d'HuZes
 
(Advertentie)
(Advertentie)
In de camper van Ton van Druyten op de Route Soleil net boven Lyon weer richting Nederland. Het gevoel? Dat varieert van moe via voldaan naar trots. Wat begon als een spontaan en weldoordacht idee van Rick, eindigt vandaag in een week die de ‘@onderwijsspec #SOKad6 gangers’ nooit meer zullen vergeten. De nuchtere lezer zou kunnen denken, overdrijf je niet? Ik denk ’t niet, er zijn onder het motto ‘Opgeven is geen Optie’, deze week heel wat grenzen verlegd.
Om nog maar niet te spreken over de financiële opbrengst. Voor KWF kankerbestrijding hebben we met de drie teams van De Onderwijsspecialisten deze week al € 62.000,00 bij elkaar gefietst, ik verwacht dat er nog meer bij gaat komen. Nooit gedacht dat we dit bedrag zouden gaan ophalen. Op veel van onze scholen is actie gevoerd. Zoals veilingen, spinning marathons en voorjaarsmarkten. Maar ook de verschillende persoonlijke acties hebben veel geld opgebracht. Gisterenavond werd bekend dat de totale opbrengst van de actie richting de 30 miljoen Euro gaat!
Wat deze week de meeste indruk op mij heeft gemaakt is de grensverleggende berg zelf en de verhalen die daarmee bovenkomen. De dag voordat we moesten gaan fietsen zijn we al wezen kijken, we moesten de stuurbordjes ophalen. Wat hoog en wat gigantisch stijl, hier moesten door onze 20 fietsers echt bergen worden verzet!
Op de woensdag, onze fietsdag al vroeg op, spanning op veel gezichten. Vandaag moet het gaan gebeuren. Vroeg weg, twee uur in de busjes van de Johan Cruyff Foundation, de fietsen goed ingepakt in de bus van Léjan. Elle haarscherp, voorzien van alle digitale gemakken. Zij gaat het thuisfront via de Yurls site op de hoogte houden van de dingen die er gaan gebeuren. Voor veel van onze fietsers nog een laatste sms-je of telefoontjes naar het thuisfront en een foto maken voor later.
Ivo die nog gauw zijn binnenband moet verwisselen, omdat hij juist op dit moment nog even lek rijdt, Jaap die zelfs zijn binnen- en buitenband moet vervangen, omdat zijn fiets tijdens het vervoer in de bus een klapband heeft gekregen, Kees met kettingproblemen, net opgelost voordat we naar de start rijden.
Onze topfietsers staan vooraan in de lange rij wachtenden, zo’n 3000. De andere collega’s staan wat meer achterin, te genieten van het moment. Allemaal gespannen. Gaat ’t lukken, red ik het wel, ga ik mijn doelen halen, heb ik voldoende gegeten, is dit echt niet te hoog gegrepen? Iedereen weet ook dat eenmaal boven onze topmasseur Frank op ons staat te wachten. Hij heeft deze week veel collega’s over de verschillende spierpijnen heen geholpen. In de camper, die al een dag eerder de berg op is gereden ligt extra voeding en kleding. Zorgvuldig door iedereen zelf ingepakt.
Na de start is het een flauwe bocht naar rechts, een rotonde over en daarna word je naar boven ‘gezogen’. Iedereen moedigt je aan, je hoort je naam roepen….je draait je om…ken ik die? Je naam staat voor op jouw stuurbordje. De toeschouwers lezen die, roepen ‘m en helpen je zo naar boven. Een eerste van de vele kippenvel momenten. Pfff, wat is dit indrukwekkend, wat een bijzondere sfeer. Je weet dat het zwaar wordt, maar je weet ook dat je je grenzen gaat overschrijden. De eerste helling is 12%, op naar eerste van de 21 bochten. Foto’s langs de kant van de weg van een aan kanker overleden familielid, een fietser haalt je in die de naam en een foto van zijn overleden dochtertje op zijn shirt heeft geplakt. Dáár doet hij het voor én zo zie en hoor je de hele dag door verhalen en foto’s. Iedereen heeft zo zijn eigen reden om deze uitdaging aan te gaan.
Samen met Richard en Wim rijd ik rustig naar boven, in het kleinste verzet, zoals dat in de trainingen is aangeleerd. Steeds maar denkend aan wat Franceline tegen me heeft gezegd. Blijft rustig rijden, vooral niet te hard, anders kom je je zelf later op de berg tegen. Een gouden tip! Hij werkt, na een tijdje hebben we met z’n drieën de eerste 5 zwaarste hellingen achter de rug! Richard heeft de as van zijn in het voorjaar overleden broer bij zich, met een fotootje van hun beiden. Hoog op de berg, daar waar het uitzicht het mooiste is, strooit hij de as uit en laat het fotootje achter. 3 Kerels houden elkaar meer dan stevig vast met dikke tranen in de ogen.
De laatste bochten zijn nog zwaar en vallen tegen, maar het eind is in zicht. Het gevoel van over de finish heenrijden is moeilijk in woorden te vatten. Wat een mensen, wat een entourage. Bellen naar huis, zien op Twitter dat al onze fietsers qua tijden en op de live webcam beelden worden gevolgd. Even wat eten, bijkomen en daarna tegen elkaar zeggen, ‘we doen ‘m gewoon nog een keer!’
(Advertentie)
(Advertentie)
Op de berg, daar waar de touretappe finisht, bij de camper de verhalen van Frank, Ton en de andere fietsers. Ivo, die na de eerste keer boven zo emotioneel is als wat, in tranen en daarna gewoon weer als een speer doortrapt. Léjan, strak lijf, lijkt niet moe te worden , meer dan pittige privé periode achter de rug, die ‘m gewoon 4 keer omhoog knalt. André die moeilijk in woorden kan vatten hoe fantastische dit allemaal is. Rick die, als ik voor de eerste keer boven ben, al voor de tweede keer bovenkomt, strakke kop, gefocust, wat gelletjes erin gooit en weer doorrijdt. Franceline die er op haar fiets van carbon soepel uitziet, een ervaren mooie tred heeft met veel fietservaring. Hennie die na de tweede keer helemaal kapot zit, zichzelf herpakt en doorgaat. Rijn, die van hard afdalen geniet, een zware fiets en een brede glimlach heeft, mooi mens. Ons ‘kleintje’ Nikka, tijdens de tweede beklimming helemaal stuk gaat en zó boos is dat ze ‘m toch naar boven rijdt. Jaap en Peter Jan, die beiden voor één keer gaan, maar besluiten dat twee keer de grenzen van henzelf echt overschrijdt en dit dus ook doen. Pechvogel Matthijs, knie operatie achter de rug, met pijn rijdend, toch doorzet en valt tijdens zijn tweede afdaling. Luuk, trainingsbeest, voeding helemaal op elkaar afgestemd, die positief blijft en geniet. Olaf die ’s avonds hoort dat tijdens zijn laatste beklimming van de dag zijn oom aan kanker overlijdt, hoe bizar kan het leven zijn. Sylvia, die rustig en gestaag doorfietst, zelf kanker heeft overwonnen en uitstraalt hoe dat voelt. Ed, die hoge doelen heeft gesteld, keihard hiervoor heeft getraind, maar na de derde beklimming besluit dat het voldoende is zo. Wim, die door zijn drukke bestaan weinig trainingskilometers heeft kunnen maken en puur op wilskracht de berg twee keer bedwingt. Rien, die prima fietst en op de berg in de slipstream van een aantal collega’s tot grote hoogte is gekomen. Richard, die mooi en vastberaden heeft gereden, veel support heeft gehad vanuit het thuisfront, emotionele momenten heeft meegemaakt en zijn doelen meer dan behaald. Kees, veel materiaalpech tot vlak voor zijn eerste beklimming, behulpzaam voor iedereen, die ondanks een krakend derailleur toch drie keer deze bijzondere berg heeft bedwongen… dat ondanks de kou die hem parten speelde. Last but not least, Elle. Niet gefietst maar ook een prachtige prestatie geleverd. Met de Yurls website heeft zij er in de voorbereiding voor gezorgd dat onze actie ook via dit kanaal veel aandacht kreeg. In de afgelopen week werd alles steeds nauwgezet bijgehouden en gelijk verwerkt. Voor de achterblijvers mooi om ons op deze manier te volgen, voor ons als fietsers een prachtig aandenken aan deze week.

’s Avonds tegen een uur of half 9 zijn we weer terug op onze camping. Met het gezamenlijk eten komen alle verhalen los. Wat een dag, wat een belevenis, wat een ervaring en wat een reacties komen er via de mail, sms, twitter en op de website. ’s Avonds nog gauw een optelsom gemaakt. Ook voor het goede doel liggen we ver voor op wat de verwachtingen waren.

Gisteren nog naar Alpe geweest om naar de deelnemers te kijken die op de donderdag de Alpe d’HuZes aan het beklimmen waren. Wat een sfeer, wat een belevenis. Weer kwam datzelfde gevoel boven, nog steeds wat moe, maar ongelofelijk voldaan en trots. Dank aan de collega’s die hebben meegefietst tijdens deze bijzondere week, dank aan de scholen van De Onderwijsspecialisten voor hun support, ook tijdens de afgelopen week.

Mijn stuurbordje lijst ik samen met de teamfoto in en krijgt een mooi plekje!

Nico Teunissen